Boswachter

Je staat er nooit zo bij stil, maar je hele leven wordt bepaald door terloopse ontmoetingen en onbenullige beslissingen. Eigenlijk kan de meest simpele handeling of beslissing -"ga ik vandaag boodschappen doen of laat ik het tot morgen?"- je leven compleet veranderen, maar doorgaans sta je daar niet zo bij stil. Het gebeurt gewoon en uiteindelijk denk je dat je leven zo gelopen is zoals het loopt, omdat je dat zelf zo stuurt, maar niets is minder waar.
Soms kan een terloopse ontmoeting je leven volslagen veranderen. Was ik bijvoorbeeld op een bewuste vrijdagmiddag in 1983 (of was het nog 1982?) één coupé verder gaan zitten in de trein naar Eindhoven, of had ik een trein vroeger of later genomen, of had ik simpelweg mijn mond gehouden en was ik niet aan de praat geraakt met de jonge vrouw die tegenover mij zat, dan was ik niet in februari 1984 in het meidenhuis aan de Herenstraat in Utrecht terecht gekomen. Dan had ik mijn vriendin Lambertha nooit leren kennen en dan had ik niet via haar een tijdelijke baan bij de Akademie voor Expressie door Woord en Gebaar, en uiteindelijk dus ook mijn vaste baan bij de HKU, gevonden. Dan had ik heleboel mensen niet ontmoet en een heleboel dingen niet meegemaakt. Dan had ik natuurlijk wel weer andere mensen ontmoet en andere dingen meegemaakt (en misschien was ik dan wel heel erg rijk en/of beroemd geweest, of misschien juist totaal berooid of zelfs al dood, je weet het niet). Maar gelukkig heb ik op die bewuste vrijdagmiddag juist wèl die ene trein genomen en ben ik juist wèl in die ene coupé aan de praat geraakt met die Judith.
Eigenlijk hangt het hele leven aan elkaar van dat soort onbenullige beslissingen en terloopse ontmoetingen. Daar moest ik gisteravond, of eigenlijk vannacht, aan denken toen ik deze twee foto's van een mooie houtsculptuur tegenkwam op internet. Zo'n terloopse ontmoeting is niet altijd de directe oorzaak voor een grote verandering in je leven (zoals die ontmoeting met Judith dat wel was), maar het kan soms wel net even dat zijn wat je nodig hebt om een grote beslissing te nemen. Ik had in 1988 al gereageerd op een advertentie van het EP voor een zogenaamd "vergelijkend onderzoek" en ik was daarvoor geslaagd en stond op de wachtlijst voor een baan in Luxemburg. Maar ondertussen had ik Utrecht al een redelijk goede baan, een gezellig huisje en leuke vrienden, dus heel erg veel zin om dat achter te laten voor een onbenullig klein landje met alleen maar van die saaie Eurocraten, had ik eigenlijk al niet meer. Twee eerder aangeboden banen in Luxemburg heb ik toen ook geweigerd en eigenlijk wilde ik die wachtlijst ook niet meer verlengen. Ik had al besloten dat Luxemburg niet leuk was en dat ik veel liever in Utrecht wilde blijven. Tot ik op een verjaardagsfeestje, waar ik eigenlijk ook al eerder van wilde vertrekken, aan de praat raakte met een boswachter. Door die ontmoeting zag ik dat er buiten Utrecht ook een leven was dat ook erg leuk kon zijn en door die ontmoeting realiseerde ik me dat het misschien zo gek nog niet was om die wachtlijst toch maar te verlengen. De vrijdag daarop kreeg ik een aangetekende brief uit Luxemburg met een "offer that I could not refuse". Ik heb dat aanbod aangenomen. Had ik niet dat weekend daarvoor die boswachter ontmoet, dan had ik die baan waarschijnlijk geweigerd en was ik in Utrecht gebleven.
Sommige ontmoetingen, hoe terloops ook, zijn een keerpunt in je leven. De boswachter was er ook zo één.

De Nieuwe Lola

Net als bij het nest van Babooshka, heb ik ook nu weer een "probleem". Net als destijds bij BB, was het "keeper" kitten deze keer snel gekozen: uit dit nest blijft het bruine spotje, uit het nest van BB bleef uiteraard het mooie sneeuwmeisje (Storm). Maar ook bij raskatten gaat het gegeven op dat "jij niet de kat kiest, maar de kat kiest jou". En in het nest van BB bleek al snel dat er een kitten was dat hier wilde blijven: de zwarte Lola. Er was gewoon een speciale klik tussen ons en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen haar aan een ander mee te geven. Ook Angelique (fokker van BB) en Jolanda (eigenaresse van Nuadu, de vader van deze kittens) vielen als een blok voor Lootje. Dit waren ook de enige twee mensen waaraan ik Lola eventueel wel had willen toevrouwen, maar allebei waren ze niet in de gelegenheid om Lola ook daadwerkelijk te nemen, zodat Lola hier bleef. In de advertentie die ik voor de kittens op internet had geplaatst, stond Lola dan ook al meteen onder "optie". Optie voor mijzelf, dus.
En nu zit er in het nest van Storm potverdikkeme weer een Nieuwe Lola. Al toen ze tien dagen was, werd ik al een beetje verliefd op haar. En naarmate de tijd verstrijkt, wordt dat erger. Ook hier is er duidelijk een klik. Ze komt vaak naar me toe om te knuffelen en de laatste tijd "vraagt" ze ook vaak om opgetild te worden. Dit weekend heeft ze voor het eerst echt bij me op schoot gezeten. En hoewel ik weet dat dit het einde betekent van mijn fokkers-ambities (ik kan nou eenmaal niet geregeld een nestje fokken en dan de helft zelf houden), vrees ik toch echt dat ook dit weer een blijvertje is. Ze heeft wel al een naam, maar die maak ik pas bekend wanneer de aanvraag voor de stambomen de deur uit is. Tot die tijd heet zij gewoon Kitten B, oftewel De Nieuwe Lola.

Buiten de deur eten

De ontwikkeling van de kittens gaat nu heel erg snel. Het lijkt wel alsof ze elke dag een nieuwe fase ingaan. Een paar dagen geleden werden pas de eerste voorzichtige stapjes buiten de bench gezet. Storm keek dat allemaal met lede ogen aan en probeerde zo af en toe zelfs een kitten aan het nekvel terug te slepen, de bench in. Maar sinds gisteren heeft ze er wel vertrouwen in wanneer haar kinderen buiten spelen en gisteren mochten ze ook voor het eerst "buiten de deur eten". Voor het eerst trokken Storm en de kittens zich niet terug in de bench rond etenstijd, maar werd er gegeten waar ze op dat moment waren: buiten de bench, lekker op het oude kleed dat bij wijze van anti-slip weer even in de woonkamer ligt. Dit zomaar open en bloot kindjes eten geven, vind ik altijd erg aandoenlijk om te zien.

Verhuisbericht

Met de bevalling achter de rug kon ik nu lekker achterover zitten en genieten van de drie eerste weken, waarbij (tenminste, bij BB's nest was dat zo) Storm en de kittens rustig in de werpkist op de keukentafel zouden wonen.
Maar het liep anders. Slechts twaalf uur na de bevalling besloot Storm dat de afstand tussen haar en de kittens, en mijzelf veel te groot was. Ik zat immers die middag aan de computer om overal verslag te doen en dan zit ik toch al gauw een meter of drie van de keukentafel verwijderd. Veel te ver, vond Storm, en als ik niet naar hun kwam, dan kwamen zij wel naar mij! Tot mijn schrik nam Storm één van haar verse kittens in de bek en sleepte dat naar de woonkamer. Daar ging ze op het hondenkussen naast de computertafel liggen. Dat Spice daar ook lag, deerde haar niet. Aangezien het poezeninstinct erg sterk is, ga ik Storm op zo'n moment ook niet tegenspreken. Nadat ze eerst het hele nest naar dat kussen had verhuisd, heb ik uiteindelijk de werpkist maar daar neergezet, in de hoop dat Storm met die plek wel tevreden zou zijn.
Dat ging ongeveer drie dagen goed, maar op dinsdagavond, middernacht eigenlijk, sloeg Storm weer aan het slepen. En alweer naar dat hondenkussen. Blijkbaar vindt Storm die hondengeur wel rustgevend en vertrouwd. Terug in de werpkist wilde ze absoluut niet, dus er zat uiteindelijk niets anders op voor mij dan maar naar bed te gaan en te hopen op een goede afloop. Ik vond het geen prettig idee, die vier dagen oude kittens zo open en bloot in de woonkamer op een kussen, maar het was inmiddels al een uur of twee geweest en ik viel om van de slaap. Twee uur later ben ik even beneden gaan kijken of alles nog goed was en alles was nog goed, dus ik kon terug mijn bed in voor weer twee uurtjes slaap. Maar twee uurtjes werd slechts één uurtje. Ik werd wakker van kittengepiep naast mijn oor. Ja, hoor, daar stond Storm met een kitten in haar bek. Ze legde het op mijn voeteneind neer en ging er tevreden naast liggen. Er restte mij niets anders dan de andere kittens naar boven te halen en het hele gezinnetje op mijn voeteneind te laten slapen. Voor de zekerheid deed ik Spice in de bench, zij heeft iets teveel interesse in de kittens, naar mijn zin. Niamh brengt de nacht toch al meestal door op de grond onder de stoel en dus bleef alleen Teun over op bed. En Teun is heel erg dol op jonge diertjes en hij is daar enorm voorzichtig mee, dus hem kon ik wel vertrouwen op bed. De rest van de nacht heb ik heel voorzichtig geslapen, met zulk kwetsbaar spul op je voeteneinde durf je niet al teveel te bewegen. Ik was wel ontroerd door het vertrouwen dat Storm in ons heeft en door haar aanhankelijkheid en haar wens om met haar kindjes zo dichtbij mogelijk te zijn. Deze paar uurtjes van weinig slapen waren een ervaring om nooit te vergeten.
Ik besloot om Storm met haar gezinnetje de eerstkomende weken op de slaapkamer te laten. Ik heb de werpkist op bed gezet, in de hoop dat zij daar wel in zou willen met haar kittens, maar alweer besloot Storm anders. De bench van Spice, met daarin alweer zo'n goor hondenkussen, bleek een wereldplek te zijn en 's avonds lag Storm daar, intens tevreden, met haar kroost. Vanaf dat moment waren de vele verhuizingen (vier in krap vier dagen tijd) gelukkig achter de rug.
Ik heb daar zelf een vijfde verhuizing aan toegevoegd. Naarmate de kittens ouder werden, de oogjes opengingen en zij zich bewuster werden van hun omgeving, vond ik dat de slaapkamer een te prikkelarme omgeving voor ze was. Toen ze net drie weken oud waren, heb ik ze, met bench en al, naar de woonkamer gebracht. Storm was daar in eerste instantie niet blij mee, maar toen ze zag dat de doorgang naar boven versperd was, besloot ze er het beste van te maken en trok ze zich terug in de bench bij haar kindjes.

Aangezien de bench behoorlijk groot is, hadden de kittens er in de eerste dagen beneden nog geen behoefte aan om de bench te verlaten. Pas in de tweede helft van vorige week, de kittens waren inmiddels bijna vier weken oud, deden twee van de meisjes voorzichtig wat stapjes buiten de bench. Meisje nummer drie volgde een dag of twee daarna. Alleen het katertje vond die grote, boze buitenwereld maar niks en besloot dat hij de komende achttien jaar ook best, samen met mama uiteraard, met gemak in deze bench kon blijven wonen. Wat dat betreft verschillen kattenmannetjes weinig van mensenmannetjes! Maar ook hij liet zich een paar dagen geleden verleiden om eens een voet buiten de deur te zetten. Toch blijft de bench voorlopig hun thuisbasis en hoewel ze steeds meer buiten spelen, trekken ze zich geregeld terug in de bench om te eten en te slapen.
Verhuizen zullen ze nu waarschijnlijk niet meer doen. Vanaf nu zullen ze hun wereld alleen nog maar vergroten.

Het beviel goed

Het is met dit weblog al net zoals met mijn echte, papieren dagboek: hoe meer er gebeurt en hoe meer ik meemaak, hoe minder ik schrijf. Na mijn laatste bijdrage gebeurde er even een week helemaal niets. Ik had vakantie, de werpkist stond klaar en op wandelen met de honden, eten, slapen, boodschappen doen, dvd-tjes kijken en internetten na, hoefde ik lekker helemaal niets te doen. Alleen maar wachten.
In de vroege ochtend, de zeer vroege ochtend, het was half twee 's nachts, van 12 april werd ik gewekt door gemiauw vanuit de keuken. Dat zou Storm kunnen zijn, dus snelde ik naar beneden om een kijkje te nemen. Het was inderdaad Storm, ze zat met grote, verontruste ogen op de keukentafel naar me te kijken. Toen ze zag dat ik er was, ging ze in de werpkist liggen en toen mocht ik ook niet meer weg. Toch heb ik haar nog heel kort alleen gelaten om een joggingbroek en sweater aan te trekken want een hele nacht in alleen ondergoed en een t-shirt in de keuken, leek me toch een minder goed idee. Ook snel nog even de laatste spullen gepakt die ik misschien nodig zou kunnen hebben en toen was het wachten geblazen.
De bevalling van BB in 2006 was extreem snel en ook nog eens erg mooi gepland, zo op zaterdagmiddag tussen vier en zeven uur. "Tussen thee en avondeten", zeg ik altijd. De bevalling van Storm leek al iets meer op de vele verhalen die ik ken, zo midden in de nacht, en het eerste kitten liet ook nog even op zich wachten. Nog niet eens lang, eigenlijk, achteraf gezien. Iets na drie uur 's nachts werd het eerste kitten geboren, een sneeuwtje. Behoorlijk vlot daarna, er zat slechts 18 minuten tussen, kwam nummer twee. Tot mijn schrik keek Storm helemaal niet om naar nummer twee en liet zij het, nog geheel in het vlies, liggen tegen de zijkant van de werpkist. Storm was zelf al bezig met het uitdrijven van het derde kitten, dat al tien minuten later het levenslicht zag. Drie kittens in krap een half uur tijd is natuurlijk wel erg veel werk voor zo'n jonge moeder, maar ik moet zeggen dat ze het fantastisch deed. Kitten nummer twee is door mij van de vliezen ontdaan en ik heb het ook een beetje opgewreven om het "op gang" te krijgen. Ik vreesde heel even dat dit kitten dood was, maar al snel begon het te spartelen en naar lucht te happen, dus dat kwam allemaal helemaal goed. Na deze eerste drie kittens was het eventjes pauze. Drie sneeuwkittens, ik betrapte mezelf erop dat ik een heel klein beetje teleurgesteld was, want ik had uit dit nest erg graag een bruin kitten willen aanhouden. Toen ik Storm voorzichtig een beetje aftastte, voelde ik nog een kitten zitten. Dat werd om tien over vier, een half uurtje na het derde kitten geboren, en dit was het bruintje waar ik zo op gehoopt had!
Al met al vier kittens, alles levend en gezond en wel, en Storm was een blakend moedertje. Ze was tijdens de gehele bevalling vrij rustig en na de bevalling was ze ook absoluut niet oververmoeid of uitgeput. Kortom, ondanks het tijdstip was dit een droombevalling. En vier kittens is ook een prachtig aantal. Voor Storm goed behapbaar en voor de kittens is het gezellig om speelkameraadjes te hebben. Voor mij is het ook prettig, ik hoef geen grote nesten. Wat dat betreft ben ik een beetje anders dan de meeste fokkers. Ik heb zoveel moeite met het afgeven van kittens dat ik dat liefst zo min mogelijk doe en dus geldt voor mij: hoe kleiner het nest hoe beter. Ook deze keer blijft het trouwens nog even een verrassing hoeveel kittens er uiteindelijk hier zullen blijven. In elk geval het bruintje, maar ik ken mezelf....

What goes in, must come out

Het grote wachten is begonnen. Donderdag 10 april is het precies negen weken geleden dat Storm voor de eerste keer werd gedekt. Op of rond die datum kan zij dus gaan bevallen van haar eerste nest.
De werpkist staat al klaar en is al door haar goedgekeurd. De andere poezen vinden de werpkist ook erg interessant en liggen er ook graag in. Mocht ik aan Storm merken dat zij de aanwezigheid van de andere poezen vervelend vindt, dan zal ik de dames uiteraard uit elkaar halen. Maar voorlopig lijkt Storm het allemaal wel prima te vinden.
Gisterenochtend heb ik voor het laatst gewerkt en ik heb nu twee weken vakantie. Op zo af en toe eens boodschappen doen na, en uiteraard de dagelijkse wandelingen met de honden in het bos, ben ik gewoon thuis en kan ik Storm in de gaten houden en bij haar zijn als zij gaat bevallen.
Kortom, de werpkist staat klaar, ik ben thuis en Storm gaat door het leven als Dikkie Dik: het grote wachten is begonnen.

Gezinsuitbreiding

En als we dan toch bezig zijn, na een maandenlange blogstilte, maken we er dan maar meteen "driemaal is scheepsrecht" van en plaatsen we hier nog een mededeling.
Begin februari is mijn Bengaalse sneeuwmeisje Storm uit logeren geweest bij Gr. Int. Ch. Nuadu of Cocktail House. Een prachtige en lieve black tabby marbled kater die in Haarlem woont. De twee omslachtige ritten naar Nederland zijn niet voor niets geweest, want Storm vertoont inmiddels duidelijke tekenen van zwangerschap. We zijn inmiddels over de helft en het aftellen kan beginnen. Op of rond 10 april verwachten we de kittens.