Verhuisbericht

Met de bevalling achter de rug kon ik nu lekker achterover zitten en genieten van de drie eerste weken, waarbij (tenminste, bij BB's nest was dat zo) Storm en de kittens rustig in de werpkist op de keukentafel zouden wonen.
Maar het liep anders. Slechts twaalf uur na de bevalling besloot Storm dat de afstand tussen haar en de kittens, en mijzelf veel te groot was. Ik zat immers die middag aan de computer om overal verslag te doen en dan zit ik toch al gauw een meter of drie van de keukentafel verwijderd. Veel te ver, vond Storm, en als ik niet naar hun kwam, dan kwamen zij wel naar mij! Tot mijn schrik nam Storm één van haar verse kittens in de bek en sleepte dat naar de woonkamer. Daar ging ze op het hondenkussen naast de computertafel liggen. Dat Spice daar ook lag, deerde haar niet. Aangezien het poezeninstinct erg sterk is, ga ik Storm op zo'n moment ook niet tegenspreken. Nadat ze eerst het hele nest naar dat kussen had verhuisd, heb ik uiteindelijk de werpkist maar daar neergezet, in de hoop dat Storm met die plek wel tevreden zou zijn.
Dat ging ongeveer drie dagen goed, maar op dinsdagavond, middernacht eigenlijk, sloeg Storm weer aan het slepen. En alweer naar dat hondenkussen. Blijkbaar vindt Storm die hondengeur wel rustgevend en vertrouwd. Terug in de werpkist wilde ze absoluut niet, dus er zat uiteindelijk niets anders op voor mij dan maar naar bed te gaan en te hopen op een goede afloop. Ik vond het geen prettig idee, die vier dagen oude kittens zo open en bloot in de woonkamer op een kussen, maar het was inmiddels al een uur of twee geweest en ik viel om van de slaap. Twee uur later ben ik even beneden gaan kijken of alles nog goed was en alles was nog goed, dus ik kon terug mijn bed in voor weer twee uurtjes slaap. Maar twee uurtjes werd slechts één uurtje. Ik werd wakker van kittengepiep naast mijn oor. Ja, hoor, daar stond Storm met een kitten in haar bek. Ze legde het op mijn voeteneind neer en ging er tevreden naast liggen. Er restte mij niets anders dan de andere kittens naar boven te halen en het hele gezinnetje op mijn voeteneind te laten slapen. Voor de zekerheid deed ik Spice in de bench, zij heeft iets teveel interesse in de kittens, naar mijn zin. Niamh brengt de nacht toch al meestal door op de grond onder de stoel en dus bleef alleen Teun over op bed. En Teun is heel erg dol op jonge diertjes en hij is daar enorm voorzichtig mee, dus hem kon ik wel vertrouwen op bed. De rest van de nacht heb ik heel voorzichtig geslapen, met zulk kwetsbaar spul op je voeteneinde durf je niet al teveel te bewegen. Ik was wel ontroerd door het vertrouwen dat Storm in ons heeft en door haar aanhankelijkheid en haar wens om met haar kindjes zo dichtbij mogelijk te zijn. Deze paar uurtjes van weinig slapen waren een ervaring om nooit te vergeten.
Ik besloot om Storm met haar gezinnetje de eerstkomende weken op de slaapkamer te laten. Ik heb de werpkist op bed gezet, in de hoop dat zij daar wel in zou willen met haar kittens, maar alweer besloot Storm anders. De bench van Spice, met daarin alweer zo'n goor hondenkussen, bleek een wereldplek te zijn en 's avonds lag Storm daar, intens tevreden, met haar kroost. Vanaf dat moment waren de vele verhuizingen (vier in krap vier dagen tijd) gelukkig achter de rug.
Ik heb daar zelf een vijfde verhuizing aan toegevoegd. Naarmate de kittens ouder werden, de oogjes opengingen en zij zich bewuster werden van hun omgeving, vond ik dat de slaapkamer een te prikkelarme omgeving voor ze was. Toen ze net drie weken oud waren, heb ik ze, met bench en al, naar de woonkamer gebracht. Storm was daar in eerste instantie niet blij mee, maar toen ze zag dat de doorgang naar boven versperd was, besloot ze er het beste van te maken en trok ze zich terug in de bench bij haar kindjes.

Aangezien de bench behoorlijk groot is, hadden de kittens er in de eerste dagen beneden nog geen behoefte aan om de bench te verlaten. Pas in de tweede helft van vorige week, de kittens waren inmiddels bijna vier weken oud, deden twee van de meisjes voorzichtig wat stapjes buiten de bench. Meisje nummer drie volgde een dag of twee daarna. Alleen het katertje vond die grote, boze buitenwereld maar niks en besloot dat hij de komende achttien jaar ook best, samen met mama uiteraard, met gemak in deze bench kon blijven wonen. Wat dat betreft verschillen kattenmannetjes weinig van mensenmannetjes! Maar ook hij liet zich een paar dagen geleden verleiden om eens een voet buiten de deur te zetten. Toch blijft de bench voorlopig hun thuisbasis en hoewel ze steeds meer buiten spelen, trekken ze zich geregeld terug in de bench om te eten en te slapen.
Verhuizen zullen ze nu waarschijnlijk niet meer doen. Vanaf nu zullen ze hun wereld alleen nog maar vergroten.