Boswachter

Je staat er nooit zo bij stil, maar je hele leven wordt bepaald door terloopse ontmoetingen en onbenullige beslissingen. Eigenlijk kan de meest simpele handeling of beslissing -"ga ik vandaag boodschappen doen of laat ik het tot morgen?"- je leven compleet veranderen, maar doorgaans sta je daar niet zo bij stil. Het gebeurt gewoon en uiteindelijk denk je dat je leven zo gelopen is zoals het loopt, omdat je dat zelf zo stuurt, maar niets is minder waar.
Soms kan een terloopse ontmoeting je leven volslagen veranderen. Was ik bijvoorbeeld op een bewuste vrijdagmiddag in 1983 (of was het nog 1982?) één coupé verder gaan zitten in de trein naar Eindhoven, of had ik een trein vroeger of later genomen, of had ik simpelweg mijn mond gehouden en was ik niet aan de praat geraakt met de jonge vrouw die tegenover mij zat, dan was ik niet in februari 1984 in het meidenhuis aan de Herenstraat in Utrecht terecht gekomen. Dan had ik mijn vriendin Lambertha nooit leren kennen en dan had ik niet via haar een tijdelijke baan bij de Akademie voor Expressie door Woord en Gebaar, en uiteindelijk dus ook mijn vaste baan bij de HKU, gevonden. Dan had ik heleboel mensen niet ontmoet en een heleboel dingen niet meegemaakt. Dan had ik natuurlijk wel weer andere mensen ontmoet en andere dingen meegemaakt (en misschien was ik dan wel heel erg rijk en/of beroemd geweest, of misschien juist totaal berooid of zelfs al dood, je weet het niet). Maar gelukkig heb ik op die bewuste vrijdagmiddag juist wèl die ene trein genomen en ben ik juist wèl in die ene coupé aan de praat geraakt met die Judith.
Eigenlijk hangt het hele leven aan elkaar van dat soort onbenullige beslissingen en terloopse ontmoetingen. Daar moest ik gisteravond, of eigenlijk vannacht, aan denken toen ik deze twee foto's van een mooie houtsculptuur tegenkwam op internet. Zo'n terloopse ontmoeting is niet altijd de directe oorzaak voor een grote verandering in je leven (zoals die ontmoeting met Judith dat wel was), maar het kan soms wel net even dat zijn wat je nodig hebt om een grote beslissing te nemen. Ik had in 1988 al gereageerd op een advertentie van het EP voor een zogenaamd "vergelijkend onderzoek" en ik was daarvoor geslaagd en stond op de wachtlijst voor een baan in Luxemburg. Maar ondertussen had ik Utrecht al een redelijk goede baan, een gezellig huisje en leuke vrienden, dus heel erg veel zin om dat achter te laten voor een onbenullig klein landje met alleen maar van die saaie Eurocraten, had ik eigenlijk al niet meer. Twee eerder aangeboden banen in Luxemburg heb ik toen ook geweigerd en eigenlijk wilde ik die wachtlijst ook niet meer verlengen. Ik had al besloten dat Luxemburg niet leuk was en dat ik veel liever in Utrecht wilde blijven. Tot ik op een verjaardagsfeestje, waar ik eigenlijk ook al eerder van wilde vertrekken, aan de praat raakte met een boswachter. Door die ontmoeting zag ik dat er buiten Utrecht ook een leven was dat ook erg leuk kon zijn en door die ontmoeting realiseerde ik me dat het misschien zo gek nog niet was om die wachtlijst toch maar te verlengen. De vrijdag daarop kreeg ik een aangetekende brief uit Luxemburg met een "offer that I could not refuse". Ik heb dat aanbod aangenomen. Had ik niet dat weekend daarvoor die boswachter ontmoet, dan had ik die baan waarschijnlijk geweigerd en was ik in Utrecht gebleven.
Sommige ontmoetingen, hoe terloops ook, zijn een keerpunt in je leven. De boswachter was er ook zo één.