Caro's beestjes

Boswachter

2008-07-06T11:52:00.005+02:00

Je staat er nooit zo bij stil, maar je hele leven wordt bepaald door terloopse ontmoetingen en onbenullige beslissingen. Eigenlijk kan de meest simpele handeling of beslissing -"ga ik vandaag boodschappen doen of laat ik het tot morgen?"- je leven compleet veranderen, maar doorgaans sta je daar niet zo bij stil. Het gebeurt gewoon en uiteindelijk denk je dat je leven zo gelopen is zoals het loopt, omdat je dat zelf zo stuurt, maar niets is minder waar.
Soms kan een terloopse ontmoeting je leven volslagen veranderen. Was ik bijvoorbeeld op een bewuste vrijdagmiddag in 1983 (of was het nog 1982?) één coupé verder gaan zitten in de trein naar Eindhoven, of had ik een trein vroeger of later genomen, of had ik simpelweg mijn mond gehouden en was ik niet aan de praat geraakt met de jonge vrouw die tegenover mij zat, dan was ik niet in februari 1984 in het meidenhuis aan de Herenstraat in Utrecht terecht gekomen. Dan had ik mijn vriendin Lambertha nooit leren kennen en dan had ik niet via haar een tijdelijke baan bij de Akademie voor Expressie door Woord en Gebaar, en uiteindelijk dus ook mijn vaste baan bij de HKU, gevonden. Dan had ik heleboel mensen niet ontmoet en een heleboel dingen niet meegemaakt. Dan had ik natuurlijk wel weer andere mensen ontmoet en andere dingen meegemaakt (en misschien was ik dan wel heel erg rijk en/of beroemd geweest, of misschien juist totaal berooid of zelfs al dood, je weet het niet). Maar gelukkig heb ik op die bewuste vrijdagmiddag juist wèl die ene trein genomen en ben ik juist wèl in die ene coupé aan de praat geraakt met die Judith.
Eigenlijk hangt het hele leven aan elkaar van dat soort onbenullige beslissingen en terloopse ontmoetingen. Daar moest ik gisteravond, of eigenlijk vannacht, aan denken toen ik deze twee foto's van een mooie houtsculptuur tegenkwam op internet. Zo'n terloopse ontmoeting is niet altijd de directe oorzaak voor een grote verandering in je leven (zoals die ontmoeting met Judith dat wel was), maar het kan soms wel net even dat zijn wat je nodig hebt om een grote beslissing te nemen. Ik had in 1988 al gereageerd op een advertentie van het EP voor een zogenaamd "vergelijkend onderzoek" en ik was daarvoor geslaagd en stond op de wachtlijst voor een baan in Luxemburg. Maar ondertussen had ik Utrecht al een redelijk goede baan, een gezellig huisje en leuke vrienden, dus heel erg veel zin om dat achter te laten voor een onbenullig klein landje met alleen maar van die saaie Eurocraten, had ik eigenlijk al niet meer. Twee eerder aangeboden banen in Luxemburg heb ik toen ook geweigerd en eigenlijk wilde ik die wachtlijst ook niet meer verlengen. Ik had al besloten dat Luxemburg niet leuk was en dat ik veel liever in Utrecht wilde blijven. Tot ik op een verjaardagsfeestje, waar ik eigenlijk ook al eerder van wilde vertrekken, aan de praat raakte met een boswachter. Door die ontmoeting zag ik dat er buiten Utrecht ook een leven was dat ook erg leuk kon zijn en door die ontmoeting realiseerde ik me dat het misschien zo gek nog niet was om die wachtlijst toch maar te verlengen. De vrijdag daarop kreeg ik een aangetekende brief uit Luxemburg met een "offer that I could not refuse". Ik heb dat aanbod aangenomen. Had ik niet dat weekend daarvoor die boswachter ontmoet, dan had ik die baan waarschijnlijk geweigerd en was ik in Utrecht gebleven.
Sommige ontmoetingen, hoe terloops ook, zijn een keerpunt in je leven. De boswachter was er ook zo één.

De Nieuwe Lola

2008-05-12T16:36:00.007+02:00

Net als bij het nest van Babooshka, heb ik ook nu weer een "probleem". Net als destijds bij BB, was het "keeper" kitten deze keer snel gekozen: uit dit nest blijft het bruine spotje, uit het nest van BB bleef uiteraard het mooie sneeuwmeisje (Storm). Maar ook bij raskatten gaat het gegeven op dat "jij niet de kat kiest, maar de kat kiest jou". En in het nest van BB bleek al snel dat er een kitten was dat hier wilde blijven: de zwarte Lola. Er was gewoon een speciale klik tussen ons en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen haar aan een ander mee te geven. Ook Angelique (fokker van BB) en Jolanda (eigenaresse van Nuadu, de vader van deze kittens) vielen als een blok voor Lootje. Dit waren ook de enige twee mensen waaraan ik Lola eventueel wel had willen toevrouwen, maar allebei waren ze niet in de gelegenheid om Lola ook daadwerkelijk te nemen, zodat Lola hier bleef. In de advertentie die ik voor de kittens op internet had geplaatst, stond Lola dan ook al meteen onder "optie". Optie voor mijzelf, dus.
En nu zit er in het nest van Storm potverdikkeme weer een Nieuwe Lola. Al toen ze tien dagen was, werd ik al een beetje verliefd op haar. En naarmate de tijd verstrijkt, wordt dat erger. Ook hier is er duidelijk een klik. Ze komt vaak naar me toe om te knuffelen en de laatste tijd "vraagt" ze ook vaak om opgetild te worden. Dit weekend heeft ze voor het eerst echt bij me op schoot gezeten. En hoewel ik weet dat dit het einde betekent van mijn fokkers-ambities (ik kan nou eenmaal niet geregeld een nestje fokken en dan de helft zelf houden), vrees ik toch echt dat ook dit weer een blijvertje is. Ze heeft wel al een naam, maar die maak ik pas bekend wanneer de aanvraag voor de stambomen de deur uit is. Tot die tijd heet zij gewoon Kitten B, oftewel De Nieuwe Lola.

Buiten de deur eten

2008-05-12T16:03:00.004+02:00

De ontwikkeling van de kittens gaat nu heel erg snel. Het lijkt wel alsof ze elke dag een nieuwe fase ingaan. Een paar dagen geleden werden pas de eerste voorzichtige stapjes buiten de bench gezet. Storm keek dat allemaal met lede ogen aan en probeerde zo af en toe zelfs een kitten aan het nekvel terug te slepen, de bench in. Maar sinds gisteren heeft ze er wel vertrouwen in wanneer haar kinderen buiten spelen en gisteren mochten ze ook voor het eerst "buiten de deur eten". Voor het eerst trokken Storm en de kittens zich niet terug in de bench rond etenstijd, maar werd er gegeten waar ze op dat moment waren: buiten de bench, lekker op het oude kleed dat bij wijze van anti-slip weer even in de woonkamer ligt. Dit zomaar open en bloot kindjes eten geven, vind ik altijd erg aandoenlijk om te zien.

Verhuisbericht

2008-05-12T15:32:00.011+02:00

Met de bevalling achter de rug kon ik nu lekker achterover zitten en genieten van de drie eerste weken, waarbij (tenminste, bij BB's nest was dat zo) Storm en de kittens rustig in de werpkist op de keukentafel zouden wonen.
Maar het liep anders. Slechts twaalf uur na de bevalling besloot Storm dat de afstand tussen haar en de kittens, en mijzelf veel te groot was. Ik zat immers die middag aan de computer om overal verslag te doen en dan zit ik toch al gauw een meter of drie van de keukentafel verwijderd. Veel te ver, vond Storm, en als ik niet naar hun kwam, dan kwamen zij wel naar mij! Tot mijn schrik nam Storm één van haar verse kittens in de bek en sleepte dat naar de woonkamer. Daar ging ze op het hondenkussen naast de computertafel liggen. Dat Spice daar ook lag, deerde haar niet. Aangezien het poezeninstinct erg sterk is, ga ik Storm op zo'n moment ook niet tegenspreken. Nadat ze eerst het hele nest naar dat kussen had verhuisd, heb ik uiteindelijk de werpkist maar daar neergezet, in de hoop dat Storm met die plek wel tevreden zou zijn.
Dat ging ongeveer drie dagen goed, maar op dinsdagavond, middernacht eigenlijk, sloeg Storm weer aan het slepen. En alweer naar dat hondenkussen. Blijkbaar vindt Storm die hondengeur wel rustgevend en vertrouwd. Terug in de werpkist wilde ze absoluut niet, dus er zat uiteindelijk niets anders op voor mij dan maar naar bed te gaan en te hopen op een goede afloop. Ik vond het geen prettig idee, die vier dagen oude kittens zo open en bloot in de woonkamer op een kussen, maar het was inmiddels al een uur of twee geweest en ik viel om van de slaap. Twee uur later ben ik even beneden gaan kijken of alles nog goed was en alles was nog goed, dus ik kon terug mijn bed in voor weer twee uurtjes slaap. Maar twee uurtjes werd slechts één uurtje. Ik werd wakker van kittengepiep naast mijn oor. Ja, hoor, daar stond Storm met een kitten in haar bek. Ze legde het op mijn voeteneind neer en ging er tevreden naast liggen. Er restte mij niets anders dan de andere kittens naar boven te halen en het hele gezinnetje op mijn voeteneind te laten slapen. Voor de zekerheid deed ik Spice in de bench, zij heeft iets teveel interesse in de kittens, naar mijn zin. Niamh brengt de nacht toch al meestal door op de grond onder de stoel en dus bleef alleen Teun over op bed. En Teun is heel erg dol op jonge diertjes en hij is daar enorm voorzichtig mee, dus hem kon ik wel vertrouwen op bed. De rest van de nacht heb ik heel voorzichtig geslapen, met zulk kwetsbaar spul op je voeteneinde durf je niet al teveel te bewegen. Ik was wel ontroerd door het vertrouwen dat Storm in ons heeft en door haar aanhankelijkheid en haar wens om met haar kindjes zo dichtbij mogelijk te zijn. Deze paar uurtjes van weinig slapen waren een ervaring om nooit te vergeten.
Ik besloot om Storm met haar gezinnetje de eerstkomende weken op de slaapkamer te laten. Ik heb de werpkist op bed gezet, in de hoop dat zij daar wel in zou willen met haar kittens, maar alweer besloot Storm anders. De bench van Spice, met daarin alweer zo'n goor hondenkussen, bleek een wereldplek te zijn en 's avonds lag Storm daar, intens tevreden, met haar kroost. Vanaf dat moment waren de vele verhuizingen (vier in krap vier dagen tijd) gelukkig achter de rug.
Ik heb daar zelf een vijfde verhuizing aan toegevoegd. Naarmate de kittens ouder werden, de oogjes opengingen en zij zich bewuster werden van hun omgeving, vond ik dat de slaapkamer een te prikkelarme omgeving voor ze was. Toen ze net drie weken oud waren, heb ik ze, met bench en al, naar de woonkamer gebracht. Storm was daar in eerste instantie niet blij mee, maar toen ze zag dat de doorgang naar boven versperd was, besloot ze er het beste van te maken en trok ze zich terug in de bench bij haar kindjes.

Aangezien de bench behoorlijk groot is, hadden de kittens er in de eerste dagen beneden nog geen behoefte aan om de bench te verlaten. Pas in de tweede helft van vorige week, de kittens waren inmiddels bijna vier weken oud, deden twee van de meisjes voorzichtig wat stapjes buiten de bench. Meisje nummer drie volgde een dag of twee daarna. Alleen het katertje vond die grote, boze buitenwereld maar niks en besloot dat hij de komende achttien jaar ook best, samen met mama uiteraard, met gemak in deze bench kon blijven wonen. Wat dat betreft verschillen kattenmannetjes weinig van mensenmannetjes! Maar ook hij liet zich een paar dagen geleden verleiden om eens een voet buiten de deur te zetten. Toch blijft de bench voorlopig hun thuisbasis en hoewel ze steeds meer buiten spelen, trekken ze zich geregeld terug in de bench om te eten en te slapen.
Verhuizen zullen ze nu waarschijnlijk niet meer doen. Vanaf nu zullen ze hun wereld alleen nog maar vergroten.

Het beviel goed

2008-05-12T14:46:00.002+02:00

Het is met dit weblog al net zoals met mijn echte, papieren dagboek: hoe meer er gebeurt en hoe meer ik meemaak, hoe minder ik schrijf. Na mijn laatste bijdrage gebeurde er even een week helemaal niets. Ik had vakantie, de werpkist stond klaar en op wandelen met de honden, eten, slapen, boodschappen doen, dvd-tjes kijken en internetten na, hoefde ik lekker helemaal niets te doen. Alleen maar wachten.
In de vroege ochtend, de zeer vroege ochtend, het was half twee 's nachts, van 12 april werd ik gewekt door gemiauw vanuit de keuken. Dat zou Storm kunnen zijn, dus snelde ik naar beneden om een kijkje te nemen. Het was inderdaad Storm, ze zat met grote, verontruste ogen op de keukentafel naar me te kijken. Toen ze zag dat ik er was, ging ze in de werpkist liggen en toen mocht ik ook niet meer weg. Toch heb ik haar nog heel kort alleen gelaten om een joggingbroek en sweater aan te trekken want een hele nacht in alleen ondergoed en een t-shirt in de keuken, leek me toch een minder goed idee. Ook snel nog even de laatste spullen gepakt die ik misschien nodig zou kunnen hebben en toen was het wachten geblazen.
De bevalling van BB in 2006 was extreem snel en ook nog eens erg mooi gepland, zo op zaterdagmiddag tussen vier en zeven uur. "Tussen thee en avondeten", zeg ik altijd. De bevalling van Storm leek al iets meer op de vele verhalen die ik ken, zo midden in de nacht, en het eerste kitten liet ook nog even op zich wachten. Nog niet eens lang, eigenlijk, achteraf gezien. Iets na drie uur 's nachts werd het eerste kitten geboren, een sneeuwtje. Behoorlijk vlot daarna, er zat slechts 18 minuten tussen, kwam nummer twee. Tot mijn schrik keek Storm helemaal niet om naar nummer twee en liet zij het, nog geheel in het vlies, liggen tegen de zijkant van de werpkist. Storm was zelf al bezig met het uitdrijven van het derde kitten, dat al tien minuten later het levenslicht zag. Drie kittens in krap een half uur tijd is natuurlijk wel erg veel werk voor zo'n jonge moeder, maar ik moet zeggen dat ze het fantastisch deed. Kitten nummer twee is door mij van de vliezen ontdaan en ik heb het ook een beetje opgewreven om het "op gang" te krijgen. Ik vreesde heel even dat dit kitten dood was, maar al snel begon het te spartelen en naar lucht te happen, dus dat kwam allemaal helemaal goed. Na deze eerste drie kittens was het eventjes pauze. Drie sneeuwkittens, ik betrapte mezelf erop dat ik een heel klein beetje teleurgesteld was, want ik had uit dit nest erg graag een bruin kitten willen aanhouden. Toen ik Storm voorzichtig een beetje aftastte, voelde ik nog een kitten zitten. Dat werd om tien over vier, een half uurtje na het derde kitten geboren, en dit was het bruintje waar ik zo op gehoopt had!
Al met al vier kittens, alles levend en gezond en wel, en Storm was een blakend moedertje. Ze was tijdens de gehele bevalling vrij rustig en na de bevalling was ze ook absoluut niet oververmoeid of uitgeput. Kortom, ondanks het tijdstip was dit een droombevalling. En vier kittens is ook een prachtig aantal. Voor Storm goed behapbaar en voor de kittens is het gezellig om speelkameraadjes te hebben. Voor mij is het ook prettig, ik hoef geen grote nesten. Wat dat betreft ben ik een beetje anders dan de meeste fokkers. Ik heb zoveel moeite met het afgeven van kittens dat ik dat liefst zo min mogelijk doe en dus geldt voor mij: hoe kleiner het nest hoe beter. Ook deze keer blijft het trouwens nog even een verrassing hoeveel kittens er uiteindelijk hier zullen blijven. In elk geval het bruintje, maar ik ken mezelf....

What goes in, must come out

2008-04-05T17:49:00.006+02:00

Het grote wachten is begonnen. Donderdag 10 april is het precies negen weken geleden dat Storm voor de eerste keer werd gedekt. Op of rond die datum kan zij dus gaan bevallen van haar eerste nest.
De werpkist staat al klaar en is al door haar goedgekeurd. De andere poezen vinden de werpkist ook erg interessant en liggen er ook graag in. Mocht ik aan Storm merken dat zij de aanwezigheid van de andere poezen vervelend vindt, dan zal ik de dames uiteraard uit elkaar halen. Maar voorlopig lijkt Storm het allemaal wel prima te vinden.
Gisterenochtend heb ik voor het laatst gewerkt en ik heb nu twee weken vakantie. Op zo af en toe eens boodschappen doen na, en uiteraard de dagelijkse wandelingen met de honden in het bos, ben ik gewoon thuis en kan ik Storm in de gaten houden en bij haar zijn als zij gaat bevallen.
Kortom, de werpkist staat klaar, ik ben thuis en Storm gaat door het leven als Dikkie Dik: het grote wachten is begonnen.

Gezinsuitbreiding

2008-03-16T15:56:00.003+01:00

En als we dan toch bezig zijn, na een maandenlange blogstilte, maken we er dan maar meteen "driemaal is scheepsrecht" van en plaatsen we hier nog een mededeling.
Begin februari is mijn Bengaalse sneeuwmeisje Storm uit logeren geweest bij Gr. Int. Ch. Nuadu of Cocktail House. Een prachtige en lieve black tabby marbled kater die in Haarlem woont. De twee omslachtige ritten naar Nederland zijn niet voor niets geweest, want Storm vertoont inmiddels duidelijke tekenen van zwangerschap. We zijn inmiddels over de helft en het aftellen kan beginnen. Op of rond 10 april verwachten we de kittens.

Nogmaals nouvelle cuisine

2008-03-16T15:28:00.003+01:00

Tegelijk met de nieuwe keuken werd ook een extra vrieskist geleverd, zodat hier eindelijk een lang verwachte wijziging kon worden doorgevoerd. Na vele jaren brokken, de laatste jaren geregeld afgewisseld met kvv (kant en klaar vers voer), hebben mijn honden begin dit jaar eindelijk de overstap gemaakt naar NRV (natuurlijk rauwe voeding). Een aantal jaar geleden zijn diverse van mijn hondenvrienden al overgestapt op Barf (biologically appropriate raw food, ook wel "bones and raw flesh" genoemd), maar lange tijd vond ik dat toch veel te bewerkelijk. Bovendien ontbrak het mij aan vriezerruimte, maar dat probleem is dus nu eindelijk opgelost. Het bewerkelijke valt gelukkig ook nogal mee en met wat hulp van het NRV forum (en met name Ester, de oprichtster daarvan) ben ik nu aardig op weg en heb ik plezier gekregen in het opstellen van de menuutjes. De grootste winnaars zijn echter mijn honden, die nu al een maand of twee genieten van afwisselende maaltijden, bestaande uit vlees en botten in allerlei soorten en maten.
In het begin stonden ze wel een beetje vreemd te kijken naar wat ze nou weer in hun bakje hadden liggen en schrokop Spice heb ik de eerste dagen ook wat geholpen door "enge" dingen met bot voor haar vast te houden tot ze geleerd had om rustig en met beleid botten te kraken.
De eerste dagen en weken vond ik het best spannend. Het is toch best griezelig om voor de eerste keer complete vissen met graten en kop en al te voeren. En ook toen ik de eerste keer wildribben voerde, vond ik die er erg indrukwekkend uitzien. Inmiddels kijk ik al nergens meer van op, al raak ik nooit uitgekeken op het plezier dat mijn honden beleven aan deze nieuwe manier van eten.
Om mensen die niet bekend zijn met rauw voeren niet teveel voor het hoofd te stoten met foto's waarop herkenbare prooidieren of delen daarvan staan, zal ik me bij dit berichtje beperkten tot het plaatsen van slechts één foto. Daarop zien we Teun, die zich na 11 jaar fabrieksvoer heeft ontpopt tot een echte "wolf" die zonder problemen hele ribben kraakt en opeet.
De poezen zijn helaas een wat ander verhaal. Die halen hun neus op voor vers voer en houden het nog steeds bij blikjes en brokjes. De hoop is gevestigd op de volgende generatie....

Nouvelle cuisine

2008-03-16T14:11:00.005+01:00

Lang niks geschreven terwijl er toch best wel wat te melden valt. Zo heb ik eindelijk eens iets gedaan om mijn oude huisje een heel klein beetje op te knappen. Toen ik mijn huisje kocht, zat er een oude keuken in, nog van de voor-vorige eigenaar. Een foeilelijk bruin ding dat zo oud was, dat het eigenlijk weer "retro" en met wat fantasie zelfs hip te noemen was. Veel fantasie, hoor.
Toen afgelopen najaar de koelkast op sterven na dood was, werd het toch echt tijd om die te vervangen. Het plan was eigenlijk om alleen de koelkast te laten vervangen door een koel/vriescombinatie, maar de handige verkoper wist mij er al snel van te overtuigen dat het uiteindelijk gunstiger zou zijn om dan maar meteen de gehele keuken te vervangen. Dat had ik op zich natuurlijk zelf ook wel bedacht, maar de financiën waren er simpelweg niet, dus ik vroeg hem om toch in elk geval een offerte te maken voor alleen het vervangen van de koelkast. Hij zou twee offertes maken, zei hij, en de volgende dag zou hij daarvoor langskomen. Eenmaal hier wees hij me nogmaals op de voordelen van een nieuwe keuken. Ik denk dat hij toch ook wel schrok van de oude rommel die ik hier had staan. Aangezien deze keukenfirma een klein familiebedrijfje is en zij liever een weinig betalende klant hebben dan helemaal geen klant, werd mij al snel een riante korting van maar liefst 45% aangeboden. Toen was voor mij de beslissing snel genomen. "Doe maar", zei ik.
De nieuwe keuken zou pas begin januari 2008 geleverd kunnen worden en aangezien mijn koelkast echt vervelende dingen deed, bracht mijn Keukenprinsje Kim een paar dagen later een leenkoelkast, zodat ik de laatste maanden nog een beetje normaal kon overleven.
Begin januari was het dan eindelijk zover en mocht ik op een zondag alle kastjes uitruimen. Ik had me daar nog lelijk op verkeken, zodat ik pas om drie uur 's nachts klaar was. Bijna klaar, tenminste. Op maandagochtend kwamen de twee jongens van de keukenfirma netjes op tijd, te vroeg eigenlijk, en gingen meteen aan de slag. Binnen de kortste keren zag het er nog deprimerender uit dan voorheen.
Op dit moment zag ik het even niet meer zitten, maar toen 's middags de eerste nieuwe keukenkastjes en het nieuwe aanrechtblad werden binnengebracht, kreeg ik er wel weer zin in.
Zo af en toe kwamen de jongens wat problemen tegen, wat bij de oudste en wijste installateur steevast een zacht "oh la la" ontlokte. Toch wist hij overal een oplossing voor te vinden en aan het eind van de tweede dag lagen de jongens goed op schema. Eind van de dag liepen we toch nog tegen twee "oh la la"'s op. Een van de twee zal op termijn opgelost moeten worden, de andere betrof een plint die in de verkeerde kleur geleverd was. Na een telefoontje naar Keukenprinsje Kim werd besloten de verkeerde kleur provisorisch te installeren, zodat op dinsdagavond de keuken er toch "af" uitzag.
Een kleine maand later arriveerden de juiste plinten en daarmee is de keuken dan echt af.

Second Life

2007-11-04T16:28:00.000+01:00

Ja, dat is waar ook: we hadden ook nog een blog! Door alle drukte met en rond de pups, ben ik er helemaal niet meer toe gekomen om hier nog wat aandacht aan te besteden. De geregelde "pupdates" heb ik steeds op het ACD forum geplaatst en ook heb ik geprobeerd om het online fotoalbum zoveel mogelijk bij te werken. Op mijn site en op het ACD forum staat een link naar dit album, maar voor wie de foto's gemist heeft, volgt hier nog een keer de link: http://www.mijnalbum.nl/Album=B8ZB7SNM
Ik heb nog steeds een groot aantal foto's van de laatste dagen en het afscheid van de pups om uit te zoeken, het album zal in de komende tijd dus nog verder bijgewerkt worden.
Spice is inmiddels alweer een paar weken thuis. Het is alsof ze nooit weg is geweest en ze pakte de draad onmiddellijk weer op. Haar relatie met Niamh is precies hetzelfde als voor haar vertrek. Spice zou het liefste zien dat we Niamh naar het asiel brachten of op Marktplaats zouden zetten, maar dat doen we dus mooi niet! Sowieso al niet, maar gelukkig trekt Niamh zich ook, net als vroeger, niets aan van het jaloerse gehittepetit van Spice. Ik moet de dames natuurlijk wel in de gaten houden, maar op zich gaat het best goed.
Zelf vind ik het natuurlijk erg gezellig dat Spice weer thuis is. Ik heb mijn tuttelige schootzittertje toch wel erg gemist en het voelt ook heerlijk vertrouwd wanneer ze 's nachts weer onder het dekbed glijdt om gezellig tegen mijn zij aan in slaap te vallen.
Maar goed, al met al heb ik mijn blogje dus behoorlijk verwaarloosd de laatste maanden. Tijd om het een tweede leven in te blazen. Te beginnen met een mini foto-impressie van Spice en haar jongens. Heel erg mini: twee stuks maar. Eentje van de allereerste dag en eentje van de laatste dag waarop het gezinnetje nog voltallig was.

Pitter patter of tiny feet

2007-07-19T18:50:00.000+02:00

Eergisteren was ik met Spice bij de dierenarts om te laten voelen of ze zwanger is. De dierenarts voelde wel "iets", maar durfde het niet met zekerheid te zeggen, aangezien Spice tijdens het onderzoek haar buik nogal aanspande. Voor de zekerheid hebben we daarom vandaag een echo laten maken en daarop waren in elk geval drie kleintjes duidelijk zichtbaar. Mogelijk zitten er nog een paar meer, de dierenarts dacht aan een nestje van vijf, wat natuurlijk prachtig zou zijn.
Ik ben uiteraard erg blij met deze uitslag. Niet alleen is dit voor ons heugelijk nieuws, ook de eigenaar van de nog jonge dekreu Ch. Eddy Murphy of Rum Jungle, kan nu uitkijken naar het eerste nest van deze mooie en bijzonder leuke jongen.
Ik beperk me vandaag tot het plaatsen van slechts één foto en die is uiteraard van de ster van vandaag: aankomend moedertje Spice.

Jarige Jobben

2007-07-08T21:55:00.000+02:00

Vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn eerste nestje Bengalen het levenslicht zag. Gisteren ben ik op verjaarsvisite geweest bij de twee katertjes Sandokan en Ice T. Dat zijn inmiddels flinke jongens geworden. Ice T heeft helaas dezelfde miskleur als zijn zusje Xena, maar is daarom niet minder mooi. Sandokan is een prachtig exemplaar van zijn ras met een goed contrast, mooie tekening en goudglitter.
Hoewel mijn drie meisjes Storm, Lola en Xena vandaag ook feestvarkentjes zijn, beperk ik mij vandaag tot het plaatsen van foto's van de jongens, de Jarige Jobben.

Hoe ouder, hoe gekker

2007-07-05T11:36:00.000+02:00

En dat geldt zeker voor onze Teun.
Vorig jaar zag het er even heel anders uit. Hij blesseerde zijn rug en had daardoor heftige uitvalsverschijnselen in zijn achterhand. Hij moest minstens 6 tot 8 weken complete rust houden. Mocht geen trappen lopen, niet op de stoelen springen en moest via een loopplankje de auto in en uit klimmen. Alle behendigheidswedstrijden en -trainingen werden voor de rest van het jaar afgezegd en volgens de dierenarts zou hij zelfs nooit meer behendigheid mogen doen.
Langere tijd mocht hij alleen maar korte wandelingetjes maken, aan de flexilijn en in het parkje tegenover ons huis. Daarna ging ik dan met "de meisjes" Niamh en Spice naar het bos en moest Teun thuis blijven.
Na enkele maanden was hij echter weer genoeg opgeknapt om samen met de andere twee mee te gaan op langere wandelingen, al probeerde ik hem wel altijd van gekkigheid en malle bokkesprongen te weerhouden.
Dat lukte natuurlijk lang niet altijd en toen hij in een onbewaakt ogenblik op een boomstam van ruim een meter hoog sprong en daar helemaal trots stond te stralen, was het duidelijk dat we, tegen het dierenartsadvies in, toch weer wat behendigheid moesten gaan doen.
Van niets doen, en helemaal van toekijken hoe de meisjes wel wedstrijden mochten lopen, werd Teun depressief en veranderde hij echt in een oude hond. En dat was helemaal niet de bedoeling. Dus dan toch maar het risico op blessures nemen (en, ach, hij kan zich ook verstappen op de stoep en de blessure vorig jaar heeft hij toch ook gewoon in huis opgelopen) en voorzichtig weer naar de training, waar hij nu met de kleintjes meetraint en 40 cm hoog springt.
Hij bloeide helemaal op en na elk parcoursje dat hij gelopen heeft, straalt hij helemaal. Hij sleurt me letterlijk het trainingsveld op en laat hard blaffend merken dat hij er weer is.
Sinds begin dit jaar loopt hij ook weer wedstrijden, in de veteranenklasse. Het plezier straalt er vanaf en hij komt zelfs regelmatig met een prijsje thuis!
Ook in het gewone dagelijkse leven is hij weer helemaal jong en aktief. Hij speelt en rent weer door de bossen, zoals deze foto's ook laten zien. Sommige foto's zijn nou niet bepaald goed gelukt, zeg maar rustig totaal mislukt, maar ze laten wel goed zijn levensvreugde zien, vandaar dat ik ze toch plaats.
Hij geniet met volle teugen en is weer helemaal terug! Ik hoop dat hij nog een paar jaar zo zal doorrennen.

Lola wasvrouw

2007-06-29T15:06:00.000+02:00

Met vier Bengalen in huis is het hier nooit saai. Ze willen overal bij zijn en het liefst ook met alles meehelpen. Lola heeft de taak van "wasvrouw" op zich genomen.
Zij vindt dat ze mij moet helpen met het ophangen, en vooral afhalen, van de was. Ze klautert met het grootste gemak via de versgewassen was naar boven en ze is de laatste tijd erg bedreven in het verwijderen van de wasknijpers.
Gisteravond, zeg maar rustig vannacht want het was al na middernacht, was ze er weer als de kippen bij om te "helpen". Ja, van de wal in de sloot, zal ze bedoelen.
Binnen de kortste keren had ze een broek die ik net had opgehangen, weer losgemaakt en op de grond laten vallen.
Ze had er alleen niet bij stilgestaan dat ze met de broek, ook haar houvast op de waslijn kwijtraakte. Na wat onhandig gewiebel, kiepte ze naar voren en bleef ze ondersteboven hangen.
Zoals altijd wanneer mijn "kittens" zich in de nesten werken, keek ik het heel even aan om te zien of ze het zelf tot een goed einde kon brengen. Dit soort streken kunnen ze immers ook uithalen wanneer ik niet thuis ben en ik wil dan wel even zeker weten dat zij zich hier ook weer uit weten te redden.
In dit geval kon Lola het dus echt niet alleen en moest ik haar van de waslijn af helpen. En ik weet nu dus ook dat ik niet langere tijd van huis kan als er een was in de kelder hangt. Maar misschien heeft Lola hier ook wel van geleerd dat het klimmen in de was en het balanceren op de waslijnen, niet altijd een even goed idee is.

Seksvakantie

2007-06-23T14:29:00.000+02:00

Afgelopen maandag was het zover: na vier progesterontesten in de dagen ervoor, kregen we het sein van de dierenarts dat Spice naar Nederland mocht om gedekt te worden. Ik had drie dagen vrij genomen van mijn werk en zou twee nachten logeren bij een vriendin, tevens fokker van de dekreu, die ons ook zou bijstaan tijdens de dekking.
We hadden dus gelukkig de tijd en dat bleken we ook wel nodig te hebben. Bij een eerdere ontmoeting tussen Spice en Murphy, vond Spice het helemaal niks, maar nu ze loops was, vond ze Murphy opeens een heel stuk leuker. De twee flirtten met elkaar dat het een lieve lust had en Murphy bleek ook een erg lieve en geduldige minnaar te zijn. Van een van-dik-hout-zaagt-men-planken-type was Spice waarschijnlijk flink in de verdediging geschoten, maar nu vond ze het allemaal leuk en spannend. Alleen hield ze een echte dekking steeds af. Uiteindelijk lukte het pas na ruim twee uur, tijdens een boswandeling.
Ik had verwacht dat een tweede dekking, de volgende dag, wel wat vlotter zou verlopen. Maar ook nu bleef het lange tijd bij om elkaar heen draaien en plaagstootjes uitdelen. Pas later in de middag kwam het tot een dekking. Het idee om dinsdagmiddag nog terug te rijden naar Luxemburg, had ik inmiddels al laten varen.
Toch heb ik op woensdag geen derde dekking meer geprobeerd. Het tweetal heeft steeds zo lang nodig, dat ik dan vast weer tot in de middag daar in de tuin zou hebben gezeten (wat op zich geen verkeerd tijdverdrijf was), dus ben ik op woensdagochtend maar weer richting Luxemburg vertrokken, in de hoop dat deze twee dekkingen voldoende zijn en tot een mooi resultaat zullen leiden. Nu nog negen weken wachten..........

Waarom?

2007-06-11T21:30:00.000+02:00

Gisteren was ik nog zo blij als een kind met mijn nieuwe blog. Maar toen ik vandaag even op FokForum rond aan het neuzen was, vond ik daar een topic met als onderwerp of er eigenlijk wel iemand is die die blogs leest. Want volgens de schrijvers daar, is het alweer enorm achterhaald om nog een blog bij te houden. Ja, voor mensen die op reis zijn, is het wel interessant om het thuisfront op de hoogte te houden, maar verder zijn blogs toch voornamelijk saai en staan ze, volgens één iemand, "voor 90% vol met foto's en kletspraatjes over katten en honden". Nou, ja, okee dan, dan ga ik dat percentage vanaf nu een heel klein beetje verhogen. ;-)
Waarom ik meedoe aan deze, dus duidelijk achterhaalde en ouderwetse onzin? In de eerste plaats omdat ik inderdaad van plan ben om dit blog voor een groot deel te vullen met onzin over mijn poesjes en hondjes. En omdat ik het Australian Cattledogforum waar ik ook bijna dagelijks op schrijf, toch niet al te veel wil misbruiken om daar de (hopelijk) komende nesten van Spice en Storm uitgebreid te bespreken. En omdat het beheer van mijn prachtige site (waarvoor nogmaals dank, Angelique) niet in mijn handen ligt en ik nieuwtjes en foto's niet zomaar te pas en te onpas zelf op de site kan plaatsen. Dit blog zal dus ook gedeeltelijk als "wat is er nieuw" pagina fungeren. Omdat 14 jaar in Luxemburg wonen weliswaar niet valt onder de noemer van "reizen in den vreemde", maar toch zorgt voor een kleine afstand tussen mij en mijn Nederlandse vrienden en dit voor mij gewoon een leuk, extra communicatiemiddel is. Omdat ik het leuk vind om zo af en toe ook nog eens over iets anders dan mijn beestjes te schrijven. Omdat ik denk dat ik dit blog voor sommige lezers toch nog wel interessant zal weten te houden door alleen maar te schrijven wanneer ik vind dat ik iets te melden heb en het niet dagelijks te vullen met "lief blog, vandaag opgestaan, een paar keer de honden uitgelaten, gewerkt, gegeten, tv gekeken en naar bed gegaan". En ten slotte omdat ik het gewoon leuk vind om schrijven en foto's te laten zien. Daarom.

En daarom hier ook alvast een foto van de aanstormende moedertjes (als alles goed gaat, natuurlijk).

Eindelijk!

2007-06-10T12:39:00.000+02:00

Het heeft even geduurd, maar ik heb nu dan toch ook eindelijk mijn eigen blog. Voor het gemak, ik kon zo snel niets anders bedenken, heb ik het maar "Caro's beestjes" genoemd en het zal ongetwijfeld ook grotendeels over mijn beestenboeltje gaan, maar ik kan me voorstellen dat er zo af en toe ook wat andere dingen verteld gaan worden. Ik heb immers op fora ook nogal snel de neiging om "off topic" te gaan. ;-)
Voorlopig zullen de beestjes echter de boventoon voeren, aangezien er wat spannende plannen op stapel staan. Cattledog Spice is een paar dagen geleden loops geworden en zij zal over ongeveer een week gedekt worden. Het nestje zal in Nederland geboren worden en ook daar grootgebracht worden. Ik moet nog even kijken of we iets met een webcam kunnen regelen zodat ik moeder en kinders toch vanuit den verre kan bekijken en delen met jullie.
Eind van het jaar zal er ook weer een nestje Bengaal kittens geboren worden. Dit zal uiteraard wel bij mij thuis gebeuren.
Ik hoop dat ik binnenkort ook uit kan vinden hoe ik foto's in mijn blog kan plaatsen.
Ik zou zo zeggen: hou deze plek in de gaten, er zal binnenkort van alles te zien zijn.