Het beviel goed

Het is met dit weblog al net zoals met mijn echte, papieren dagboek: hoe meer er gebeurt en hoe meer ik meemaak, hoe minder ik schrijf. Na mijn laatste bijdrage gebeurde er even een week helemaal niets. Ik had vakantie, de werpkist stond klaar en op wandelen met de honden, eten, slapen, boodschappen doen, dvd-tjes kijken en internetten na, hoefde ik lekker helemaal niets te doen. Alleen maar wachten.
In de vroege ochtend, de zeer vroege ochtend, het was half twee 's nachts, van 12 april werd ik gewekt door gemiauw vanuit de keuken. Dat zou Storm kunnen zijn, dus snelde ik naar beneden om een kijkje te nemen. Het was inderdaad Storm, ze zat met grote, verontruste ogen op de keukentafel naar me te kijken. Toen ze zag dat ik er was, ging ze in de werpkist liggen en toen mocht ik ook niet meer weg. Toch heb ik haar nog heel kort alleen gelaten om een joggingbroek en sweater aan te trekken want een hele nacht in alleen ondergoed en een t-shirt in de keuken, leek me toch een minder goed idee. Ook snel nog even de laatste spullen gepakt die ik misschien nodig zou kunnen hebben en toen was het wachten geblazen.
De bevalling van BB in 2006 was extreem snel en ook nog eens erg mooi gepland, zo op zaterdagmiddag tussen vier en zeven uur. "Tussen thee en avondeten", zeg ik altijd. De bevalling van Storm leek al iets meer op de vele verhalen die ik ken, zo midden in de nacht, en het eerste kitten liet ook nog even op zich wachten. Nog niet eens lang, eigenlijk, achteraf gezien. Iets na drie uur 's nachts werd het eerste kitten geboren, een sneeuwtje. Behoorlijk vlot daarna, er zat slechts 18 minuten tussen, kwam nummer twee. Tot mijn schrik keek Storm helemaal niet om naar nummer twee en liet zij het, nog geheel in het vlies, liggen tegen de zijkant van de werpkist. Storm was zelf al bezig met het uitdrijven van het derde kitten, dat al tien minuten later het levenslicht zag. Drie kittens in krap een half uur tijd is natuurlijk wel erg veel werk voor zo'n jonge moeder, maar ik moet zeggen dat ze het fantastisch deed. Kitten nummer twee is door mij van de vliezen ontdaan en ik heb het ook een beetje opgewreven om het "op gang" te krijgen. Ik vreesde heel even dat dit kitten dood was, maar al snel begon het te spartelen en naar lucht te happen, dus dat kwam allemaal helemaal goed. Na deze eerste drie kittens was het eventjes pauze. Drie sneeuwkittens, ik betrapte mezelf erop dat ik een heel klein beetje teleurgesteld was, want ik had uit dit nest erg graag een bruin kitten willen aanhouden. Toen ik Storm voorzichtig een beetje aftastte, voelde ik nog een kitten zitten. Dat werd om tien over vier, een half uurtje na het derde kitten geboren, en dit was het bruintje waar ik zo op gehoopt had!
Al met al vier kittens, alles levend en gezond en wel, en Storm was een blakend moedertje. Ze was tijdens de gehele bevalling vrij rustig en na de bevalling was ze ook absoluut niet oververmoeid of uitgeput. Kortom, ondanks het tijdstip was dit een droombevalling. En vier kittens is ook een prachtig aantal. Voor Storm goed behapbaar en voor de kittens is het gezellig om speelkameraadjes te hebben. Voor mij is het ook prettig, ik hoef geen grote nesten. Wat dat betreft ben ik een beetje anders dan de meeste fokkers. Ik heb zoveel moeite met het afgeven van kittens dat ik dat liefst zo min mogelijk doe en dus geldt voor mij: hoe kleiner het nest hoe beter. Ook deze keer blijft het trouwens nog even een verrassing hoeveel kittens er uiteindelijk hier zullen blijven. In elk geval het bruintje, maar ik ken mezelf....